พร(6): ก้าวต่อไป

Sunday, September 7, 2014 0 No tags Permalink

ช่วงแรกก่อนหน้านี้ผมถูกระงับไม่ให้รับประทานอาหาร แต่เมื่อเริ่มทำเคมีบำบัดคุณหมอบอกว่า ผมสามารถทานได้ถ้าอาหารผ่านความร้อนแล้ว นอกจากจะมีอาการเหมือนตอนล้มป่วย ผมก็แอบนึกในใจว่า “รอบนี้คงไม่ลำบากมากหรอกมั้ง” เพราะมีอาหารให้ทานชีวิตคงมีความสุขกว่ารอบที่แล้วเยอะ

แต่แล้วผลข้างเคียงอีกอย่างหนึ่งของการทำเคมีบำบัดที่ผมไม่ได้รับรู้ในช่วงก่อนหน้านี้ก็คือ อาการไม่อยากอาหาร ผมไม่เคยเข้าใจอาการนี้มาก่อนจนได้เจอกับตัวเองครับ ผมเคยสงสัยว่าทำไมทุกๆวันพยาบาลต้องถามคำถามซ้ำๆกับผมว่า “มีความอยากอาหารหรือเปล่า” นอกเหนือจากคำถามเกี่ยวกับอาหารทั่วไปเช่น “นอนหลับสนิทมั้ย” หรือ “เจ็บปวดตรงไหนรึเปล่า”

ไม่อยากจะกินอะไรเลย

ผมรู้สึกอยากจะอาเจียนแม้แต่แค่ได้กลิ่น, หรือแม้แต่ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมห้องทานก็ทำให้อาการกำเริบขึ้นมา

อาการที่ว่าทำให้ผมรู้สึกอยากจะอาเจียนแม้แต่แค่ได้กลิ่น, หรือแม้แต่ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมห้องทานก็ทำให้อาการกำเริบขึ้นมา ช่วงนี้ผมก็อาเจียนไปหลายต่อหลายครั้งแม้ว่าจะได้รับยาระงับอาการอาเจียนก็เถอะ

ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมจำต้องอยู่ในสภาพอดอาหารอีกครั้งด้วยความสมัครใจเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เศษๆ

ยกเลิกทริป

ช่วงระยะเวลาเดียวกันระหว่างที่ผมไม่ได้ทานอาหารนั้น ผมต้องทราบข่าวร้ายเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง เนื่องด้วยเหตุการณ์สึนามิและแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น แม้ว่าผมจะไม่ได้รับผลกระทบโดยตรง

แต่โดยทางอ้อมแล้วเพื่อนๆของผมหลายต่อหลายคนต้องกลับประเทศเพราะว่าทางครอบครัวที่อยู่ที่ประเทศไทยเป็นห่วง และที่แย่ไปกว่านั้นคือโปรแกรมทัวร์ตอนช่วงสงกรานต์ที่ทางบ้านจองไว้ล่วงหน้าก็ต้องถูกยกเลิกไปเช่นกัน (ที่ผมตัดสินใจให้จองทัวร์เพราะว่าผมร่างกายไม่แข็งแรง นั่งรถทัวร์เที่ยวน่าจะสะดวกกว่าเดินทางเที่ยวเองด้วยรถไฟครับ)

ช่วงนั้นคุณหมอท่านบอกผมว่า ”บรรยากาศรอบตัวผมดูมืดมนมาก” (ภาษาญี่ปุ่นแปลเป็นภาษาไทยของคำว่า ”มืด” มีความหมายในแนวไม่ร่าเริงสดใสหรือเศร้าซึม)

คุณหมอยังแซวผมว่า “ถ้าไม่ทำจิตใจให้แข็งแรงอาจจะไม่ได้ออกไปเที่ยวนะ”

ผมยังจำได้ว่าผมกล่าวตัดพ้อไปว่า “ไม่ออกไปเที่ยวก็ไม่ต่างแล้วครับ ยังไงทริปก็ยกเลิกแล้วละครับ”

ฟ้าหลังฝนรอบสอง

แม้ว่าหลังจากนั้นไม่นานครอบครัวของผมเปลี่ยนแผนโดยจะมาเที่ยวในบริเวณคิวชูแทน แต่ก็ทำเอาผมนั่งซึมไปหลายต่อหลายวันได้ เมื่อเวลาผ่านไปผมเริ่มกลับมาทานอาหารเบาๆ จำพวกขนม และแซนด์วิชได้อีกครั้ง เพื่อนที่มาเยี่ยมผมลงทุนเดินไปซื้อมาให้จากร้านสะดวกซื้อใกล้ๆหลังจากแวะมาเยี่ยมและทราบว่าผมยังไม่สามารถทานข้าวปกติไม่ได้ (ต้องขอบคุณครอบครัวและเพื่อนๆผมอีกครั้งที่คอยอยู่เคียงข้างตอนผมเศร้าซึม)

ผมไม่สามารถทานแม้แต่อาหารจำพวกผักสด, ผลไม้หรือแม้กระทั่งขนมปังหรือนมสดได้

อาหารที่ผมทานต้องผ่านความร้อน เพื่อกำจัดเชื้อโรคในช่วงเวลาที่ผมมีเม็ดเลือดขาวต่ำ ผมไม่สามารถทานแม้แต่อาหารจำพวกผักสด, ผลไม้หรือแม้กระทั่งขนมปังหรือนมสดได้ หากจะทานขนมก็จำเป็นต้องเป็นขนมประเภทห่อเล็กๆ ที่ต้องห่อพลาสติกมิดชิดก่อนแกะรับประทานเท่านั้นครับ พอเริ่มจะกลับมาทานได้ปกติก็เริ่มไปเดินซื้อขนมห่อเล็กๆ มาตุนไว้กินเป็นพลางๆ

และในช่วงนี้ผมสามารถเดินออกไปไหนมาไหนได้ (จำเป็นต้องใส่ผ้าปิดปากตลอดเวลา บ้วนปากวันละ 3-4 ครั้งรวมถึงล้างมือและทานยาอย่างเคร่งครัด) เริ่มมีสิ่งให้ผมทำมากขึ้นนอกเหนือจากนั่งเหม่อไปวันๆ ตั้งแต่เดินไปซักผ้า หรือเดินไปร้านขายของเพื่อซื้อขนมหรือน้ำที่อยากดื่ม เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ แต่มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นและยังมีชีวิตอยู่จริงๆในช่วงนั้น

ยี่สิบวันผ่านไปนับจากวันแรกที่เข้ามารับการรักษาในรอบนี้หลังจากย้ายห้องไปสองครั้ง ไปห้องรวมสี่เตียงและห้องสองเตียงในเวลาต่อมา ซึ่งผมขอบอกว่าห้องสองเตียงลำบากสุดครับเนื่องจากระยะห่างระหว่างเตียงใกล้กันมาก เสียงกรนของเพื่อนร่วมห้องทำเอาผมนอนไม่หลับไปหลายต่อหลายคืน

ในครั้งนี้ผมไม่มีอาการไข้ขึ้น รวมไปถึงปริมาณเลือดคั่งในดวงตาก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ ผมเริ่มแยกแยะใบหน้าและอ่านตัวหนังสือได้มากขึ้น ต่อมาคุณหมอก็อนุญาตให้ผมกลับบ้านได้พร้อมนัดให้มาตรวจภายหลัง และแล้วผมก็ได้ออกมาสูดอากาศภายนอกอีกครั้งครับ

To be continued…

ต้องขออภัยด้วยนะครับ ผมคิดว่าตัวเองเขียนได้สั้นกว่าปกติพอควรในตอนนี้ แต่ต้องบอกตามตรงว่าเต็มที่แล้วละครับ คาดว่าในโพสต่อๆไปคงจะโพสช้าลงเพราะว่าอยากจะอ่านทวนแล้วก็ปรับปรุงแก้ไขหลายๆอย่างเหมือนกัน หลังๆมานี้แทบจะไม่ได้อ่านทวนอย่างละเอียดเลย คิดว่าคุณภาพของโพสจะเริ่มตกต่ำลงไปเรื่อยๆ

เรื่องเกี่ยวกับประสบการณ์ป่วยนี้ คาดว่าเนื้อเรื่องหลักจะจบลงภายในอีกสองตอนข้างหน้าละครับ ถ้ายังไงโปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ

เช่นเคยครับ ขอบคุณมากนะครับที่ติดตามอ่านมาเรื่อยๆ ไว้เจอกันครั้งหน้าต่อครับ

Comments

comments

This post is also available in: อังกฤษ, ญี่ปุ่น

No Comments Yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.