26

Wednesday, November 12, 2014 0 No tags Permalink

เมื่อสามวันก่อนเป็นวันครบรอบวันเกิดของผมครับ(9 พ.ย.) เริ่มต้นมาแบบนี้ก็แปลกๆดีเหมือนกันแต่ผมก็เข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของวัยเลขสองซะละ บล็อกวันนี้จะขอเริ่มจากเหตุการณ์ของวันเกิดปีที่แล้วที่ผมไม่ค่อยได้เล่าให้ใครฟังกับพรข้อเดียวที่ผมอยากได้มาตลอดเวลา ไหนๆก็ไหนก็เลยโพสเป็นบล็อคซะเลย

วันเกิดปีที่แล้ว

วันเกิดผมในปีที่แล้วผมอยู่ที่อเมริกาครับ แถมยังไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวเองซะด้วยสิ ตอนนั้นผมไปร่วมงาน Boston Career Forum ที่บอสตันครับ เป็นอีเว้นท์หางานของบริษัทที่ญี่ปุ่นที่มารับสมัครนักเรียนที่มาเรียนต่อที่อเมริกาครับ แน่นอนว่าหลักๆเขาต้องการคนญี่ปุ่นจากที่พูดภาษาอังกฤษได้ แต่ไหนๆก็มีโอกาสแล้วผมก็เลยอยากจะลองหางานกับบริษัทญี่ปุ่นดูอีกซักตั้ง (หลังจากที่พลาดไปเมื่อสองปีก่อนเนื่องจากอาการป่วย)

เนื่องด้วยอีเวนท์นั้นมีเพียงสองวันครึ่งเท่านั้น ทำให้ตารางเวลาแน่นเอี๊ยดมากๆ ถ้าจำไม่ผิดภายในสองวันครึ่งผมได้สัมภาษณ์ไปทั้งหมด 13-15 ครั้งได้มั้งครับ (เพื่อนคนญี่ปุ่นผมน่าจะ 20 กว่าครั้งด้วยซ้ำไป) นอกเหนือจากสัมภาษณ์งานหลายๆบริษัทเลือกที่จะชวนผู้สมัครส่วนหนึ่งให้ไปร่วมทานอาหารตอนเย็นเหมือนกันครับ ผมซึ่งไม่รู้อะไรเลยแต่เมื่อได้รับชวนให้ไปทานอาหารเย็น(ฟรี)ก็ตอบตกลงกับบริษัท IT แห่งหนึ่งไปอย่างไม่ได้เอะใจอะไรทันที

บอร์ดบริหารท่านหนึ่งของบริษัทเฟรนลีย์มากขนาดเดินมาชวนผมคุยระหว่างเดินไปร้านอาหาร

ตอนทานอาหารเย็นในวันนั้น (8 พ.ย.) ก็สนุกมากพอควรเลยทีเดียวครับ ได้มีโอกาสได้พูดคุยกับ HR กับพนักงานของบริษัทแห่งนั้นครับ ทุกๆคนในบริษัทนี่ดูเฟรนลี่ย์มากแตกต่างจากบริษัททั่วไป รวมไปถึงบอร์ดบริหารท่านหนึ่งของบริษัทเฟรนลีย์มากขนาดเดินมาชวนผมคุยระหว่างเดินไปร้านอาหาร (ประทับใจจุดนี้มากครับ)

ผมอยู่ร่วมทานอาหารแถมไปต่อที่บาร์ของโรงแรมนั่งคุยกับหลายๆท่านจากบริษัทแห่งนี้จนเวลาผ่านไปเร็วแบบแทบจะไม่รู้ตัว ดึกจนเลยเที่ยงคืนของวันที่ 8 ตามไทม์โซนอเมริกานั้น (ผมเกิดวันที่ 9 พ.ย. ครับและตอนนี้ผมคิดว่าคุณเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อแล้วแหละครับ) พอกลับถึงโรงแรมก็เตรียมตัวสัมภาษณ์ในวันถัดไปก่อนเข้านอน และผลอยหลับไปครับ

ตื่นเช้ามาก็ไม่ได้เอะใจอะไร เช็คอีเมลล์กับตารางสัมภาษณ์ในวันนั้นอีกครั้งก็พบว่ามีอีเมลล์จาก HR ของบริษัท IT เมื่อวานมาสอบถามเวลาที่ว่างเพื่อจะให้เข้าสัมภาษณ์รอบถัดไปกับบอร์ดบริหารท่านเมื่อวาน เมื่อถึงเวลาก็เข้าสัมภาษณ์ไปตามปกติ แต่เมื่อก่อนหมดเวลาสัมภาษณ์ ผมก็ได้รับบอกกล่าวประโยคที่ไม่คาดคิดครับ

“อยากให้ซีลซังมาร่วมงานด้วยกันครับ” (ชื่อผมยาวครับ ผมแนะนำตัวเองด้วยชื่อเล่นไป)

“!!@#!” ตกใจไปซักพักเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ในตอนนั้น

“ขอบคุณครับ” รีบตอบกลับไปทันที

“รายละเอียดที่เหลือเดี๋ยวทางบริษัทจะติดต่อไปอีกทีนะครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

และนั่นเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่ผมได้มาในวันเกิดปีที่แล้วครับ (เป็นชิ้นที่ทำให้ผมมีความสุขมากที่สุดเลยก็ว่าได้ครับ) ไม่ต้องเดากันต่อหรอกครับ บริษัท IT ที่ว่านั้นก็คือ CyberAgent Inc. บริษัทที่ผมทำงานอยู่ ณ ปัจจุบันนี้เองครับ

เหตุการณ์ในวันนั้นมีส่วนอย่างมากที่ทำให้ผมตกลงเลือกทำงานที่บริษัทแห่งนี้ ไหนๆผมก็เลือกที่จะทำงานที่ญี่ปุ่นมาก่อนอเมริกาด้วยเหตุผลด้านความสุขของตัวเองแล้ว (ชอบวิถีการใช้ชีวิต, ผู้คน รวมไปถึงอาหารของประเทศญี่ปุ่นมากกว่า) ผมก็อยากจะเลือกบริษัทที่ผมคิดว่าจะทำงานได้อย่างมีความสุขมากกว่าเหตุผลอื่นๆใด นั่นเองครับ

เรื่องเล่าของวันเกิดปีที่แล้วก็ประมาณนี้แหละครับ

Boston Career Forum

เรื่องเล่าของวันเกิดปีที่แล้วก็ประมาณนี้แหละครับ

End …

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกๆข้อความจากทุกทางนะครับ และก็ขอขอบคุณอีกครั้งที่เข้ามาอ่านบล็อกเรื่อยเปื่อยของผม จริงๆแล้วผมเคยหลายต่อหลายครั้งที่จะเขียนบล็อกด้านเทคนิคหรือหัวข้ออื่นๆที่หลายๆคนอ่านได้ แต่ความรู้ไม่ถึงครับบอกเลยกว่าจะหาข้อมูลเพื่อมาเขียนเรื่องๆหนึ่งได้คงหมดแรงก่อนที่จะเขียนออกมาเป็นบล็อกได้ แต่เดี๋ยวจะลองดูอีกซักตั้งในอนาคตอันใกล้นี้แหละครับ

ถ้าสนใจรบกวนช่วยติดตามกันด้วยนะครับ ขอบคุณครับ

Comments

comments

This post is also available in: อังกฤษ, ญี่ปุ่น

No Comments Yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.